فصلهای پیش از اینم ابر داشت                     بر کویرم بارشی از ابر داشت

پیش از اینها آسمان گلپوش بود                  پیش از اینها، یار در آغوش بود

اینک اما عده ای آتش شدند                         بعدِ مرگِ کوهها، آرش شدند

از بلندِ آز، حلق آویز ها!                                   قلبهای مانده در دهلیزها!

قلبهایی ناشناس و کور و گند!             در میانِ خاک و خون قد می کشند!

بعضی از آنها که خون نوشیده اند              ارثِ جنگِ عشق را پوشیده اند!

بزدلانی کز یمِ خون تر شدند                 از بسیجی ها، بسیجی تر شدند!

زخمی ام اما نمک بی فایدست!              درد دارم، نی لبک بی فایدست!

عاقبت آب از سر نوحم گذشت                لشکرِ چنگیز از روحم گذشت..... 

                                                                  "محمد حسین جعفریان"

آمدیم و قافها در قید ماند!                       قلب ما در "پاسگاه زید" ماند!

طالبِ فرهادها جز کوه نیست             مرهَم این زخمها جز اندوه نیست   

عُقده ها رفتند و علت مانده است    در گلویم " حاج همت" مانده است!

زخمی ام اما نمک حق من است        درد دارم، نی لبک حق من است

از خدا یک روح آویزان کجاست!          شور شبهای " قلاویزان " کجاست!

ما زِ جمعِ تیغ و آتش زاده ایم                ما تقاصِ عشق را پس داده ایم

ما همان ایلیم، ایلِ سربدار               ما همان قومیم، قومِ مردخواست!

سینه پُر آهیم، اما آهنیم                       نسل یوسفهای بی پیراهنیم

ما از این بحریم!پاروها کجاست؟!  این نشان! پس نوشداروها کجاست؟!

ای بسیجی ها زمان را باد برد                 تیشه ها را آخرین فرهاد برد! 

فصلِ سرخِ بی قراری ها گذشت            فرصتِ چابک سواری ها گذشت

 فرصتِ از اشک و از خون تر شدن            از زمستان نیز، عریان تر شدن

فرصتِ در خم نشستن، مُل شدن              در دهانِ داغ آتش، گُل شدن

فرصتِ هم پای حیدر سوختن            چشم بی صبری به آن سو دوختن

فرصتِ حرفی زعشق او زدن                    در سکوت دشتها، هوهو زدن

هیچ کس پروای دل کندن نداشت            آرزویی جز سفر کردن  نداشت

هیچ کس جز شوکران جامی نداشت        جز خدا آغاز و انجامی نداشت

یاد باد آن آرزوهای نجیب!                     یاد باد آن فصل، آن فصلِ عجیب!

اینک اما، فصلِ تنها ماندن است           فصلِ تصنیفِ دریغا خواندن است!   

«اللهم عجٌل شهادتی سریعا»

آمین یا رب العالمین

*در زمان غیبت به کسی منتظر گفته می شود که منتظر شهادت باشد*

«شهید حاج مهدی زین الدین»

•  

  *مرد غریبی که ز خاطر ها برفت*

منبع کدهای موزیک وبلاگ